Je hebt geen herinneringen, geen anekdotes, geen foto, het enige tastbare wat je hebt is je verdriet en je verlangen. Je bent verloren wat je eigenlijk nooit had.

Volgens wetenschappers is één op de ongeveer acht zwangerschappen oorspronkelijk een tweelingzwangerschap geweest. Een van de kindjes heeft het echter niet gered. Vaak weet de moeder hier niets van omdat het al in een vroeg stadium van de zwangerschap gebeurd. Soms gebeurd dit echter ook pas in een later stadium van de zwangerschap en dan heeft het grote gevolgen voor de moeder, maar wat veel minder bekend is; ook voor het kindje dat wel geboren wordt. In deze documentaire wil ik het verhaal vertellen over de verbondenheid, het schuldgevoel en het verlangen naar je andere helft, die je nooit hebt gekend, maar wel iedere dag mist.

Mijn fascinatie voor dit onderwerp ontstond al jaren geleden. Mijn moeder is de helft van een tweeling geweest. Haar broertje is in een laat stadium van de zwangerschap gestorven. Mijn oma was zich niet bewust van het feit dat ze een tweeling verwachtte. Tijdens de geboorte kwam het eerste kindje levenloos ter wereld. Hij werd snel weggehaald, en mijn oma werd hierover pas dagen later geïnformeerd. Enkele minuten later werd mijn moeder geboren. Het jongetje kreeg geen naam, en werd niet begraven, hij werd ter beschikking gesteld aan de wetenschap. Iets wat in die tijd (1950) niet ongebruikelijk was. Mijn moeder was zich als kind heel bewust van het feit dat zij de helft van een tweeling is geweest. Zij kreeg vaak te horen dat zij de sterkere was en het daarom wel gered heeft. Had zij schuld aan de dood van haar broer? Haar hele leven heeft dit aan haar geknaagd, heeft ze verdriet gehad om de persoon die ze onbewust miste maar nooit heeft gekend. Enkele jaren geleden is ze opzoek gegaan naar haar broertje. Ze wist dat hij ter beschikking aan de wetenschap was gesteld en dat dit vaak betekende dat het lichaam op sterk water werd gezet om als studie object te dienen. Mijn moeder heeft een lange zoektocht van brieven schrijven en gegevens uitzoeken achter de rug en vond hem in het Amsterdams Medisch Centrum. Na 57 jaar is zij weer met haar broertje herenigd, enkel gescheiden door een glazen pot en de tijd.

Dit verhaal hoorde ik pas toen mijn moeder opzoek ging naar haar broer, ik was toen net zwanger van mijn dochter. Er liep een vreemde parallel door deze verhalen. Door het leven wat ik in mij voelde realiseerde ik me hoe vreemd het moet zijn als een van de kindjes al is gestorven en de andere nog leeft. Hoe het ene kindje zo beweeglijk is, groeit en zich voorbereid op zijn leven en het andere een levenloos lichaam is geworden.

In de documentaire wil ik o.a. de volgende vragen onderzoeken; Welke band ontstaat er al in de moederschoot? Hoe kan iemand bewust zijn van de tijd in de baarmoeder? Wánneer worden wij mens? Wanneer ontstaat ons bewustzijn? Vanaf wanneer zijn wij instaat om intense emoties waar te nemen?
Deze vragen zijn onderdeel van grote thema's als; wat is bewustzijn en het proces van leven en dood. Ik wil met deze documentaire laten zien hoe sterk de band tussen twee mensen kan zijn, zelfs al voordat we geboren zijn. Dat ervaringen voor onze geboorte al heel bepalend kunnen zijn voor de rest van ons leven, dat er een leven voor de geboorte bestaat.

<terug